آئین‌ دوست‌یابی - دیل‌ کارنگی

و روزگار چه بازی بدی با ما داشت…

#عباس معروفی

گاهی دلم می‌خواهد زندگی‌ام را به دست کسی بدهم بگویم: «این را می‌گیری؟» و فرار کنم.

تو دیگر تو نبودی و می‌دانم که این فراموشی برای هردوی‌مان بهتر است.

‏باگ زندگی اینجاست که

 به تلاشت ربطی نداره،

بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

از موندگارترین و با ارزش ترین هدیه ای که میتونی به خودت بدی اینه که زندگیتو جوری پیش ببری برای لذت بردن ازش لنگ‌ کسی نباشی !

تو شبیه رد اون زخمی هستی که روی

دستمه، دیگه درد نمی‌کنه‌ دیگه

نمی‌سوزه ولی نگاه کردن بهش منو

ناراحت می‌کنه!

و شاید تقدیرم چنین بود که!

لحظه ای باتو باشم وعُمری اسیر خاطرات تو...

آروم آروم یاد میگیری حرص و جوش چیزایی ک از دست میدی رو نخوری