آئین‌ دوست‌یابی - دیل‌ کارنگی

و روزگار چه بازی بدی با ما داشت…

#عباس معروفی

گاهی دلم می‌خواهد زندگی‌ام را به دست کسی بدهم بگویم: «این را می‌گیری؟» و فرار کنم.

تو دیگر تو نبودی و می‌دانم که این فراموشی برای هردوی‌مان بهتر است.

‏باگ زندگی اینجاست که

 به تلاشت ربطی نداره،

بخواد نشه نمیشه و نمیشه و نمیشه.

تو شبیه رد اون زخمی هستی که روی

دستمه، دیگه درد نمی‌کنه‌ دیگه

نمی‌سوزه ولی نگاه کردن بهش منو

ناراحت می‌کنه!

لحظه ای باتو باشم وعُمری اسیر خاطرات تو...

آروم آروم یاد میگیری حرص و جوش چیزایی ک از دست میدی رو نخوری